| تبليغات | X |
به من مي گويند: اگر ديدي برده اي خفته است بيدارش مكن شايد كه روياي آزادي خويش را در خواب بيند. اما من به آنان مي گويم: اگر برده اي را خفته ديدم بيدارش مي كنم و با او از آزادي سخن مي گويم. مخالفت كمترين مراتب هوشياري است.
در ميان مردم قاتلاني هستند كه هرگز كسي را نكشته اند. دزداني كه هيچگاه چيزي ندزديده اند و دروغگوياني كه جز راست, سخن نگفته اند.
هر گاه خشمگين شوم خشم سلاحي است كه با آن از خود به دفاع بر مي خيزم. اما اگر ناتوان نباشم هرگز چنين سلاحي را بر نمي گيرم.
تا مردم عيبهاي گوياي مرا نستوده اند و نيكيهاي خاموش مرا عيب نشمرده اند, احساس تنهايي نمي كنم.
بيزارم از آن مردماني كه پرگويي را دانايي و خاموشي را ناداني و خودنمايي را هنر مي پندارند.
رود مي كوشد كه به دريا بپيونند. چه تفاوت چرخ آسياب بشكند يا نشكند.
بيزارم از آن مردماني كه بدزباني را دليري و نرمخويي را ترس مي پندارند.
گاهي نزديكترين راه ها در دشوار تلقي كردن آنها نهفته است.
جبران خلیل جبران
دوست دارم دوست داشته باشم
حريق خزان بود
همه برگ ها آتش سرخ
همه شاخه ها شعله زرد
درختان همه دود پيچان
به تاراج باد
و برگي كه مي سوخت ميريخت مي مرد
و جامي ساوار چندين هزار آفرين
كه بر سنگ مي خورد
من از جنگل شعله ها مي گذشتم
غبار غروب
به روي درختان فرو مي نشست
و باد غريب
عبوس از بر شاخه ها مي گذشت
و سر در پي برگ ها مي گذاشت
فضا را صداي غم آلود برگي كه فرياد مي زد
و برگي كه دشنام مي داد
و برگي كه پيغام گنگي به لب داشت
لبريز مي كرد
و در چشم برگي كه خاموش خاموش مي سوخت
نگاهي كه نفرين به پاييز مي كرد
حريق خزان بود
من از جنگل شعلهها مي گذشتم
همه هستي ام جنگلي شعله ور بود
كه توفان بي رحم اندوه
به هر سو كه مي خواست مي تاخت
مي كوفت مي زد
به تاراج مي برد
و جاني كه چون برگ
مي سوخت مي ريخت مي مرد
و جامي سزاوار نفرين كه بر سنگ مي خورد
شب از جنگل شعله ها مي گذشت
حريق خزان بود و تاراج باد
من آهسته در دود شب رو نهفتم
و در گوش برگي كه خاموش مي سوخت گفتم
مسوز اين چنين گرم در خود مسوز
مپيچ اين چنين تلخ بر خود مپيچ
كه گر دست بيداد تقدير كور
ترا مي دواند به دنبال باد
مرا مي دواند به دنبال هیچ
فریدون فروغی
